Neden... Gerçekten, neden?
Dostluğumuz için mi yapıyorsun?
- Yapacak işim yoktu. - O hissi bilirim.
İşin aslı, yeni ikizlerim oldu
ve evden çıkmak için her türlü bahaneye razıyım.
Şuna bak. Bu da...
- Bu da bir Airbus. - Airbus mı?
Bütün uçakları bilir misin?
- Sen bilir misin? - Hayır.
Geçen yıl ailemle Tokyo'ya gittik.
- Evet. - Bir 767'yle.
- Üç yedi. Üç yediyle. - Anladım.
- Ve... - Yani 777.
Doğru.
Pilotla ne kadar muhteşem bir makine olduğunu konuşurken dedi ki
- "Tokyo'dan..." Selam. - Çikolatalı shake istemişsiniz.
- Restorandan mısın? - Evet.
- Adın ne? - Umarım.
Adım Travis.
- Travis, memnun oldum. - Merhaba.
Bay Clooney.
- Milkshake mi bu? - Çikolatalı.
- Güzel. - Kendinize iyi bakın.
Elini cebine atıp çocuğa bir bahşiş vermedin.
NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
DAVID LETTERMAN İLE SIRADAKİ KONUĞUM
Teşekkürler.
Yapmayın.
Lütfen.
Teşekkürler.
Yalandan bir ayakta alkış kadar tatmin edici bir şey olamaz. Var olun.
Bu arada girmeden önce beleş sıcak büfeye uğradınız mı?
Benim fikrimdi. Sağ olun.
Bu geceki konuğumun kim olduğunu bilen var mı?
Hayır.
Ya sadece ben varım desem?
Yo, hayır.
Evet!
O zaman yandınız.
Keyifli bir akşam olacak.
Çok keyifli bir akşam. Hazırsanız...
Hazır mıyız? Herkes hazır.
Hanımlar ve beyler,
alkışlarınızla sıradaki konuğum, George Clooney.
Selam millet.
Merhaba.
- George, nasılsın? - İyiyim.
Çok teşekkürler.
Nereye kayboldu?
Güzel.
- Otursana. - Oturacağım.
Selam millet.
George, buraya gelmen büyük incelik.
- Çok teşekkürler. - Sana acıdım işte.
- Ben... - Evde boş boş oturuyordun.
Evet. Seni çok düşündüm.
Belki de fazla düşündüm.
Bence gayet bariz ama izninizle
ikimizle ilgili bariz olan şeyi vurgulayacağım.
Benziyoruz. Çok benziyoruz.
- Evet. - Sadece...
...aynı coğrafi bölgeden olmamızın ötesinde.
Indiana ve Kentucky.
- Ohio Nehri'yle ayrılırlar. - Doğru.
Nehrin Indiana kıyısına kadar olan kısmı Kentucky'ye aittir.
Biliyor muydun?
Aslında Ohio Nehri dense de daha çok...
- ...Kentucky'ye aittir. - Daha çok Kentucky'nin.
- Bunu sonra konuşuruz. - Bizim nehrimiz.
- Nehrimizi rahat bırakın. - Evet.
İkimiz de günün yıldızlarıyız.
Hem de nasıl.
Tek bir günün.
Çok da yakışıklıyız.
Evet.
Bu Soggy Bottom Boys imajın hoşuma gitti.
- Sakalla alaya başladın mı? - Yok.
- Ediyorsun. - Biraz toparlanabilirdin.
Döndün. Ne zamandır...
Anlıyorum. Uzaklaştın,
balık tuttun, sakal bırakmak istedin.
- Döndün artık. Toparlan biraz. - Doğru.
Yaşlı serseri imajı bu.
- Öyle mi? - Evet.
Evet, güzel. Olmuş.
Şimdi biraz çocukluğunu anlat.
Sen anlatmak istemezsen
- ben anlatacağım. - Bundan korkuyordum.
Lexington, Kentucky'de doğdum.
Tütün kasabası ve de at yarışı kasabası.
Babam yayıncıydı.
- Haberleri sunardı ve... - Nick Clooney.
Nick Clooney Şov vardı. Cincinnati, Ohio'ya taşındık.
Orada kendi canlı televizyon programı vardı.
Annem ise Kentucky Güzellik Yarışması birincisi olmuş
ve iki çocuk doğurmuştu, ablam Ada'yı ve beni.
Çoğunlukla Orta Batı'da büyüdük.
İlkokulda beş okul değiştirdim çünkü sık sık taşınırdık.
Baban iş değiştirdiği için mi?
Kira zamanı gelince taşınırdık. Babam öyle derdi.
Biz...
Lexington'dan Cincinnati'ye taşındık,
sonra Cincinnati civarında Columbus'a dek...
Babanın adını duyduğumda Dayton, Ohio'da çalışıyordu.
- Doğru mu? - Columbus da olabilir.
Columbus, Ohio'dur.
Çünkü hava durumu sunuyordun.
- Indianapolis'te. - Doğru.
Babanla denk geldik mi, bilmiyorum ama bir süre aynı şirkette çalışmışız.
Haberci olması sana bir şey ifade ediyor muydu?
Gazeteci, muhabir, haber sunucusu olması
hoşuna gidiyor muydu?
İşin ilginci, gençken haber sunduğu dönemden
sonradan sunduğu döneme kadarki on yılda...
...babamın şovu ve şarkı söylediği bir grubu vardı.
KOCANIZ GİDİNCE...
Talk şovcu olarak sormazsam olmaz,
"Sanatçı olmaya bu yüzden mi karar verdin?"
Hayır, ben hiç... Yani aslında hep...
Cincinnati'de, WKRC'de büyüleyici bir yer vardı. Şovu hatırlıyorum.
Bildiğimiz WKRC kanalındaydı.
Kostümlerle dolu bir aksesuar odası vardı.
50'lerden kalma kocaman tavşan ve robot kostümleri vardı.
Hep oraya gidip bir şeyler giyerdim.
Mesela tavşan kostümü giyip otururdum,
babam beni Paskalya'da o kostümle görünce
şovuna çıkarıp
Paskalya Tavşanı olarak benimle röportaj yapardı.
Sonra leprikon kostümüyle röportaj verirdim
ama bildiğin karşılıklı oturup...
Daha sekiz yaşındayım,
leprikon olmuşum, babam diyor ki
"Aziz Patrick senin için büyük gün, ha?"
"Evet, benim için önemli bir gün.
Bir sürü işim var. Yeşil bira alacağım..."
- Bunları yapıyordum. - Yeşil biraymış.
Aynı röportajdı ama farklı karakterlerle.
Evet ama bir çocuğun sekiz yaşında role girecek zihniyette olması
ve biraz da bilmiş olması bayağı iyi.
İlginç aslında. Evde katı kurallarımız vardı.
Ama ben çok küçük yaştan itibaren sıra dışı şeyler söyleyebiliyordum.
Kokteyl partilerinin yapıldığı eski günler.
Herkes Grasshopper,
Harvey Wallbanger gibi şeyler içerdi.
Hatırlıyorum da, mesela...
Babam biraz müstehcen bir fıkra anlatırdı
ama aşırıya kaçmamak için son cümleyi söylemezdi.
Bense sekiz yaşında o son cümleyi söylerdim, herkes gülerdi,
babam da alttan tekmelerdi.
Sekiz yaşında olmanın avantajının hep farkındaydım.
Sekiz ya da 80 yaşında bazı şeylerden yırtıyorsun,
ikisinin arasında yırtamayacağın şeylerden.
Araştırmada sıkça karşıma çıkan bir şey oldu.
Güya sana...
Kesin yazım hatası ya da yalan.
Seni Cincinnati Reds takımının denemelerine sokmuşlar.
Eminim bu... Nedir, yalan mı?
Karını etkilemek için kullandığın bir şey mi?
Beyzboldan hiç anlamıyor,
o yüzden onda işe yaramazdı.
Cincinnati'de iki yıl üst üste Reds denemeleri yapıldı
ve iyi beyzbol oynayanları alıp getirttiler.
- Çevre liselerden mi? - Evet.
İlginçtir, gerçek bir denemeye girince...
Oysa hep profesyonel beyzbolcu olacağımı sanıyordum.
Cidden o kadar iyi miydin?
İyi beyzbol oynardım.
Ve... gerçekten...
O gün sakın...
- ...Taraftar Günü olmasın? - Aynen.
Yok, gerçekten geleceğimde bunun yattığını düşünüyordum.
İlk yıl eve geri gönderildim.
İkinci yıl yine gittim.
İlk aşamayı geçtim, kol ve hız değerlendirmesini.
Sonra birkaç atış karşıladım.
Orada dururken...
Atış yapan... yarı profesyonel bir beyzbolcuydu.
İkinci lig atıcısıydı, bize top atıyordu.
140 kilometre hızla falan atıyordu.
Fena hız değil.
Müthiş vuruyordum.
Sıfır ıska, kral gibiydim,
"Cincinnati Reds'te oynayacağım be. Bekleyin beni yavrum." diyordum.
Hiç kaçırmıyordum.
Adam da "aptal" der gibi bakıyordu.
- "Bu attıklarım kar topu sayılır." - Vuruş pratiği.
Sonra kafama doğru falsolu vurdu.
- Öyle bir ses çıkardı ki... - Evet.
...kafama yaklaşırken.
O kadar rezil bir şekilde arkaya doğru düştüm ki.
Top kalenin o kadar dışına düştü ki.
Hatırlıyorum da...
Acayip bir andı, kalkarken şöyle dedim,
"Asla profesyonel beyzbolcu olamayacağım."
Falsolu top gerçekten öyle ses çıkarır.
Tehditkâr.
- Korkutucu. - Çünkü şöyle olmamalı...
Çocukluğumda Rosemary Clooney
ailemin evinde çok anılan bir isimdi.
Halan ne kadar başarılıydı?
- Çok. - Senin için anlamı neydi?
Çok başarılıydı.
- Dünya çapında bir yıldızdı. - Evet.
Time dergisinin kapağına çıkmıştı.
Çok popülerdi.
Onu pek tanımazdım.
Onlar Kaliforniya'da yaşardı, biz Kentucky'de.
Biraz tanırdım ama daha çok bir ikon gibiydi.
Bu seni etkiledi mi?
Yine aynı konuya giriyorum. Bir çocuğu etkileyen bir şey miydi?
Yani... Zaten şarkıcı olmayacaktım
ve pek...
O ünlüydü işte ve ben...
Aklım ermeye başladığında
rock 'n' roll seviyordum. Halam ise popçuydu.
Bobby Kennedy öldürüldükten sonra bunalıma girdi
ve ciddi olarak ilaçlara sardı,
çoğunlukla Dr. Feelgood tarzı keyif verici şeyler,
hani bir sürü şey verirler ya, her neyse işte.
- Percocet. - Bilmez miyim.
Aynen. Senin şimdi kullandıklarından.
Keyfim yerinde.
Halam Rosemary, Kentucky'ye gelmişti.
"4 Girls 4" diye bir gösteri yapıyorlardı,
Helen O'Connell, Margaret Whiting ve Martha Raye ve bir sürü...
Kendilerine diyorlardı ki... Bana kızmayın.
Kendilerine "ihtiyar karılar" diyorlardı.
Şarkı söylüyor, konser salonlarını dolduruyorlardı.
Rosemary şoförlük yapmamı istedi.
Bense o sıralar saati 3,33 dolara tütün tarlalarında çalışıyordum.
"İyi, şoförleri olayım." dedim.
O kadınlardan çok şey öğrendim.
Yani... Anlarsın ya. Ben...
Kocaman votka bardağına Smirnoff'u doldurup
hemen öncesinde... Uvertür çalar, anons gelir,
"Hanımlar beyler, Las Vegas Harrah's'tan canlı... "Helen O'Connell."
Şöyle yapardı, Smirnoff'u verirdim...
Sonra...
Mandalina gururlandırır kadını
"Vay be." dersin.
Ama sonra onları otellerine götürürken
Martha Raye, belki bazılarınız tanıyordur,
pullu elbisesini çıkarmazdı,
kuliste değiştirmezdi bile.
Rosemary'yle arkada giderlerken
"Kenara çek, çişim geldi." demişti.
"Gerçekten mi?" diye afalladım.
Tek bacağı arabanın dışında...
Rosemary halam da dedi ki
"Bakma. Yaşlılıkla ilgili fazla şey öğrenirsin George."
Tanrım.
- Tek bacağı çıkarıp... - Tek bacağı. Ve...
Sonra da...
Yakın zamanda gırtlak kanserinden ölen kuzenim Miguel Ferrer
müthiş bir aktördü. O ve yine aktör olan
- babası Jose Ferrer... - Evet.
...bir film çekmek için Kentucky'ye gelmişlerdi.
At yarışı filmiydi.
Jose'yle tanışmamıştım, Miguel'i biraz tanıyordum.
Bana bir figüranlık ayarladılar,
eğlenceli görünüyordu ve Miguel,
"Hollywood'a gelip aktör olsana." dedi. "Peki." dedim.
Paslı '76 Monte Carlo'ma atlayıp
iki gece yol teptim.
Motoru durduramıyordum çünkü bir daha çalışmıyordu.
Bu arada...
Sen anlarsın, uzun zaman bir sürü televizyon işi yaptım.
Sunset Beat diye bir dizim vardı.
Gündüzleri Harley'li bir gizli polistim,
- geceleri ise rock yıldızı. - Evet.
Yedi şahane bölüm.
"Yakalayın şu adamı!"
- Sonra ER'a girdin ve birden... - Her şey geldi.
Sonra NBC'de Seinfeld'de oynadın,
- işler iyice coştu. - Evet.
Bir gün Steven Spielberg oradaymış.
Bir bölümü yönetmeye gelmiş sanırım.
- Evet. - Sana bir şeyler demiş.
Sana söylediğini okuduğum şeyi
- söylemeye utanıyorum. - Başını oynatma, dedi.
Sana demiş ki...
Benim gördüğüm alıntı şuydu, "George, başını
sabit tutabilirsen, oynatmayı bırakırsan...
- Evet. - ...film yıldızı olabilirsin."
Hem de nasıl söyledi dersin? "Başını oynatmayı bırakırsan..."
Sana şunu soracağım çünkü...
Bana ilginç gelen şu...
Gençken komediyle mi başladın?
İstediğin komedi yapmak mı... Komediyle başlayıp
- sonra mı hava durumu sunucusu oldun? - Önce genel bir soru sorayım.
Bana bir soru sorman...
- Evet. - ...maaşıma yansıyacak mı?
Evet.
Bence... İlginç olan şu.
İnsanlar senin hakkında pek bir şey bilmiyor
ve çok merak ediyorlar...
Seni ve nasıl David Letterman olduğunu.
Bunları söylemen gururumu okşadı ama...
Birkaç şey söyleyeyim.
Babam çok komik bir adamdı. Duygularını hiç gizlemezdi.
Annem suskundu, konuşmazdı, hislerini belli etmezdi.
Eskiden de söylemeyi sevdiğim gibi,
babam evde yürüdüğümde lambalar zangırdardı.
DAVE'İN BABASI
Güçlü bir duruşu vardı.
Orgçu olarak işe girmeye çalışmıştı,
sanırım Louisville'de, WHAS'ta,
50.000 şifresiz kanallı AM radyo istasyonunda.
O işe giremeyince
perakende çiçekçi oldu
ama bunu sadece bizi, çocuklarını geçindirmek için yapıyordu.
Onun dışında her şeyi şov dünyasıydı.
Aslında sonradan...
...alkolik olduğu ortaya çıktı.
Adsız Alkolikler toplantıları bile
onun için bir komedi sahnesi hâline geldi.
- Anladım. - Bu, iki açıdan hayatını kurtardı.
Hem onu alkolden uzak tutup yaşattı
hem de gidip fıkralar anlatabileceği bir yer,
bir kulüp oldu. "Selam. N'aber?"
"Selam millet. N'aber?"
Yani bununla iç içe büyüdüm.
Ama senin kadar değil.
Televizyona çıkmak falan bir çocuk için çok havalı.
Eğlenceli tarafları vardı ama zordu da.
Son olarak ailemin şu anda hâlâ yaşadığı
Kentucky'deki 1100 nüfuslu küçük Augusta kasabasına taşındığımızda
orada kendi kimliğimi yaratmaya çabaladım.
Çünkü hep Nick Clooney'nin oğluydum.
AUGUSTA MARKET
Merhaba, evimize hoş geldin.
- Nasılsın? - Dave Letterman.
- Hoş geldin. - Nasılsın?
GEORGE'UN BABASI
Seni gördüm, daha iyi oldum. Gir.
Bu Nina, hatırlarsın. Birkaç kez tanıştınız.
Nasılsınız? Şeye çıkmıştınız...
Anneler Günü İlk On programıydı.
- Ünlülerin... - Evet.
GEORGE'UN ANNESİ
Ünlülerin anneleri. Ünlü anneler değil.
ÜNLÜ ANNESİ OLMANIN İYİ YANLARI
Elimde yaşayan en seksi erkeğin fotoğrafları var..
- ...pembe tütülü. - Evet!
- O deneyimi sağ salim atlattınız. - Evet.
- Çok tatlıydınız.
Lütfen, yapmayın.
- Bu da kızım Ada. - Nasılsın? Dave Letterman.
Bizi evinize kabul ettiğiniz için herkes adına teşekkür ederim.
Çok cömertsiniz, Çok da heyecan verici bir durum.
Sizleri ağırlamaktan heyecan duyuyoruz. İple çekiyorduk.
Akrabalarımız bu ev için
"gereğinden çok fotoğraf olan ev" der.
Nedenini öğreneceksin.
Bence bir evde gereğinden çok fotoğraf olamaz.
Bu, George'un bıyık bırakmaya ilk karar verdiği dönemden
bir fotoğraf.
20 yaşındaydı, Ada ise 21.
Nina da var, ben de çoktan orta yaşlı olmuşum.
Tom Selleck yıllarıydı herhâlde.
Tipi hâlâ böyle olsaydı iyi yerlere gelebilirdi.
Şöyle gel lütfen. George bunu bize yaptırmıştı.
Ben yıllar önce Başkan Ford'la röportaj yaparken.
KENTUCKY'Lİ BİR ÇOCUK İÇİN FENA DEĞİL!
Bu da George Başkan Obama'yla röportaj yaparken.
İlginç bir kombinasyon olacağını düşünmüş.
Kusur aramak gibi olmasın ama
burada siz Başkan Ford'la röportaj yapıyor gibisiniz.
- Doğru. - Burada ise George
Başkan Obama'yı dinlerken sıkıntıdan patlıyor gibi.
Güzel olan şu,
babamın ve benim hayatlarımız arasında paralellik gösteren
somut bir şey olduğunu sanmıyorum
ve George'la ikinizde bunu görmek harika.
- Bence muhteşem. - Evet, çok şanslıyız.
Buradaki fotoğraflardan
sadece iki George ve iki Ada fotoğrafı kurtarmayı başardım.
- İşte bu. Bunu saklıyorum. - Olamaz.
Hanımlar beyler, En İyi Beatle Peruğu Oscar'ını alan...
- Burada kaç yaşında? - 12.
Cincinnati'de Kanal 9'da yaptığım televizyon programı.
Bu imge ya da her ne deniyorsa o,
oğlunun yüzüne inanılmaz derecede benziyor.
Hâlâ üstünden atar diye umuyoruz.
- Yapma Nick. - Umudumuz var.
Evet.
Bu tip şeyler bizim evde olmazdı
ama siz her Noel'de bir fonu, Clooney fonunu
ne amaçla kullanıyordunuz?
Annemle babam çok iyilerdir
ve topluma önem verirler.
İyi şeyler yapan insanların çocuğu olmak eğlenceli değildir.
Nefret edersin.
Babama kötü bir yıl geçirmiş insanlardan mektuplar gelirdi.
Kömür madenciliği bölgesiydi.
Çünkü ünlüydü.
Bizim de paramız yoktu ama şunu hatırlıyorum,
babama mektuplar gelirdi.
"Bu yıl Noel'i kutlamayacağız,
işimi kaybettim." gibi.
Babam her yıl mektupları toplayıp birini seçerdi.
Alışverişe çıkıp o ailenin çocuklarına hediyeler almamız gerekirdi.
Babamlar götürsün diye.
Noel sabahı hediyelerimizi açmadan önce,
ki bundan nefret ederdim,
arabayla bir yabancının evine bir saat yol teperdik.
Bir buçuk saat mutfaklarını temizlerdik,
ablamla yabancıların mutfaklarını temizler
ve çocuklarına hediye verirdik.
O sırada gönülsüzce.
- Tabii. - Ama hayatının sonraki döneminde
zamanını ve paranı nasıl harcadığını şekillendirmiş.
Hayatına nasıl devam edeceğini belirliyor.
- Evet. - O dönemde berbat geliyor
çünkü içinden diyorsun ki "Bir Noel'de de
merdivenlerden inip Noel Baba'nın ne getirdiğini görsem..."
İnsanlara yardım etmeyi sevmemin bencilce bir nedeni var,
- kendimi iyi hissettirmesi. - Evet.
Bu normal bir şey mi?
Bence muhtemelen çoğu insan o yüzden yapıyor. Bence...
Ya ondan ya da bir suçluluk duygusunu hafifletmek için yapıyorsun.
Çocukken...
Katolik olarak yetiştirildim.
Bir azizenin ceza olarak ayakkabısına çakıl taşı koyup
öyle gezdiğini okumuştum.
Küçük bir kasabada papaz herkesi tanıyor,
sesini de tanıyor,
beşinci sınıftan sonra her günahını anlatmak istemiyorsun yani.
Bazı özel olanları bilmesini istemiyorsun.
O yüzden bilmesi gerektiğini düşündüklerimi itiraf eder,
sonra ayakkabılarıma taş doldurup
diğer günahlardan arınmak için ranzanın tepesinden atlardım.
George, içimi sızlatıyorsun.
Bunu taşla yürümenin değişik bir şekli olarak...
- Gerçekten yapıyor muydun? - Evet.
Ne kadar sürdü?
Geçen hafta bıraktım.
Hâlâ devam, ha?
Vay be, bu...
Amma ağır bir suçlulukmuş.
Çocukken bir ara,
yaşını sen söyle, yüz felci geçirmişsin.
Lise birdeydim. Yüz felci geçirdim.
Olabilecek en kötü dönemde.
Kötü zamanlama.
Tipine dikkat çekmek istemeyeceğin yaşta.
Yüz felci... Tam olarak ne olduğu bilinmiyor
ama... yüzünün yarısı felç oluyor.
Yani lisenin ilk altı ayı...
Yüzümün yarısı...
Her yaşta korkunç bir şey.
Utanıyorsun. Çünkü 13 yaşında inme inmiş gibi görünüyorsun.
Okulda nasıl başa çıktın?
İlginçtir, şakaya vurdum.
Bunun harika bir...
Bu tip şeyler insanın karakterine yön veriyor.
Kendinle dalga geçmeyi, kendini fazla ciddiye almamayı öğretiyor.
O konuda haklısın ama şimdi tipin fena değil.
İdare ediyorum işte.
Eşinle tanışman...
Yanılıyorsam düzelt.
İNSAN HAKLARI AVUKATI/GEORGE'UN EŞİ
Duyunca kaşım gözüm seğirdi.
Evine gelmiş.
- Evden çıkmana bile gerek kalmamış. - Çıkmadım. Doğru.
- Tanrım. - Çok acayip bir şey.
Ortak bir arkadaşımız dedi ki "Sana uğrayacağım,
arkadaşımı getirebilir miyim?" "Tabii." dedim.
İtalya'da biz...
Bir gün ziyarete gelirsin.
Yani...
Bir gün.
Misafir ağırlamayı severiz, ben de "Tabii." dedim.
Sonra menajerim arayıp şöyle dedi,
"Sana gelen kadınla tanıştım, onunla evleneceksin."
Evet.
Yani bu işi menajerin mi ayarladı?
Evrakları önceden hazırlamış.
- Sonunda cidden öyle oldu. - Evet.
En ilginci de, annemle babam ziyarete gelmişti, bendeydiler.
Sadece konuştuk, sabaha kadar konuştuk.
Sonra e-posta adresini aldım çünkü annemlerin
çektiği fotoğraflarını gönderecekti.
Yazışmaya başladık. Benimle...
Benimle çıkmak isteyip istemediğinden emin değildim.
Arkadaşız diye düşündüm.
- Kim ister ki George? - Evet.
Dürüst olalım, kim seninle çıkmak ister ki?
Ayrıca ondan 17 yaş büyüğüm ve...
Neyse... Einstein diye bir köpeğim vardı.
O da insan hakları avukatı olduğu için Einstein'ın ağzından
ona mektuplar yazıyordum.
"Rehin tutuluyorum." falan gibi.
- Öyle şeyler. - Çok şeker.
"Beni odadan çıkaracak bir avukata ihtiyacım var."
Bunlar yazın oldu. Sonra ekim ayında
Londra'ya gittim.
Abbey Road'da bir filmin müziklerini yapmak için.
Çok havalı bir şeydir, 150 kişilik bir orkestra olur.
Birini etkilemek için daha iyisi olamazdı.
- "Abbey Road'a gelsene." dedim. - Tabii.
"Şimdi Müslüman Kardeşler'deyim, sonra hemen gelirim." dedi.
Müslüman Kardeşler'den
bir konuda açıklama almaya çalıştığı
toplantıdan çıkıp...
Bizse aptal bir film müziği kaydediyoruz.
"Evet, çok önemli bir iş üstünde çalışıyoruz." falan diyorum.
Şimdi bazı terimleri açıklayalım.
Peki.
"İnsan hakları" neleri kapsar?
Oksijen soluyan
karbon bazlı yaşam formları olarak hakkımız olan her şeyi mi?
Bence mantıklı.
Başlangıç olarak gayet mantıklı noktalar,
yaşam, özgürlük, mutluluk arayışı.
Bence bunların yanında
birinin ailesini öldürmemek, birine tecavüz etmemek de
aynı insan hakları kapsamına girer.
Mesela IŞİD,
Yedîzîlere soykırım uygulamaya çalışıyor, var olmamaları gerektiğini söylüyor.
Şu anda Amal,
IŞİD'i mahkemeye vermeyi başaran ilk kişi
çünkü tuhaftır ki bu hiç yapılmadı.
Hepsini öldürüyoruz, öldürmeye çalışıyoruz
ama kurbansanız şunu söyleyebilmek istiyorsunuz,
"Sana dava açmak istiyorum, mahkemede yüzleşmek istiyorum
çünkü bunun sadece ölümünle son bulmasını istemiyorum.
Bunu kayıtlara geçirebilmek,
aleyhinde kanıt göstermek istiyorum."
CLOONEY'LERİN EVİ
En büyük ilgi alanı,
burada, evinizde de,
- mülteci çalışmaları olmuş. - Evet.
Bir mülteci sizi bulmuş. Irak'tan bir mülteci bulmuşsunuz.
- Muazzamdı. - Şimdi buranın bir sakini olmuş.
- Nasıl başladı? Nasıl oldu? - Amal'la.
Amal sayesinde.
IŞİD'in vahşetine uğramış olan
Nadia Murad adlı genç bir kadını,
müvekkil olarak almaya
ve onu BM'ye götürüp
birinden bunun hesabını sormaya karar verdi.
Nadia'nın yanında genç bir adam vardı.
Nadia ile ikisi Yezîdîler denen küçük bir gruba mensuplar,
Müslüman değiller.
Bu ve başka nedenlerden ötürü
- korkunç muamele görmüşler. - Yezîdîler?
Bir din.
- Din. - Küçük bir din.
George, Amal, Nina ve ben onu oradan kurtarıp
bu ülkeye getirmek için
hemen elimizden geleni yapmaya başladık.
Akıllı olduğu,
Amerika fikrini sevdiği ortadaydı.
Yakışıklı çocuk.
- Bakın, kimi buldum. - Selam.
SPONSOR OLDUKLARI IRAKLI MÜLTECİ
- Kaçta geldin? - Sabah iki gibi.
- Bu Haz. - Haz, nasılsın?
İyiyim, sağ olun. Siz?
- Dave Letterman. - Memnun oldum.
- Tanıştınız sanıyordum. - Tanışmadık.
Nick bize senden çok bahsetti.
Olayları kendi açından anlatır mısın?
Irak Savaşı 2003'te başladı.
O sırada dokuz yaşındaydım.
2007 yılında
kuzenim ve babası öldürüldü.
Amerikan askerlerine tercümanlık yaptığı için
El-Kaide onu öldürdü.
Aynı yılın ağustos ayında 1000 kişiyi öldürdüler,
1000 küsur kişi de yaralandı.
Sonrasında her gün hayatım dehşet içinde geçti.
Korku içinde.
Oradan nasıl kurtuldunuz?
Soykırım sırasında kardeşimle başka bir kasabada çalışıyorduk.
IŞİD, bölgeye kasaba kasaba saldırmaya başladı.
Ailem IŞİD gelmeden on dakika kadar önce kaçabildi.
Yani korkunç bir ölüm fırtınasından koşarak kaçmanız gerekiyordu.
Aynen dediğiniz gibiydi, bir fırtına.
- Kaçmak zorundaydınız. - Evet.
Bir şekilde kaçmazsanız ölecektiniz.
Maalesef zamanında kaçamayanlar...
...yani çoğu arkadaşım
ya öldürüldü ya da esir alındı.
Şimdi istesen dönebilir misin?
- Irak'a mı? - Kasabana.
Tamamen yok edildi.
Kasabamda şimdiye kadar yedi toplu mezar bulundu.
Bu arada adı Herdan.
Annenle baban hayattalar mı?
Babam ben üç yaşındayken öldü.
Annem hayatta, şu anda Almanya'da yaşıyor.
13 yaşında bir oğlum var.
Dokuz yaşındayken senin o yaşta duyduğun gibi
bir korkuyu içinde taşıdığını bilseydim
aklımı kaçırırdım.
Yaşadıkların hayal bile edilemez.
Eşin senin insani yardım faaliyetlerini önceden biliyor olmalı.
Ne mükemmel bir uyum.
Eşim olağanüstü bir insan
ve artık bir anne.
Sanırım bunda da muhteşem olacağını tahmin etmek gerekirdi
ama bire bir görünce
insanı inanılmaz derecede gururlandırıyor
ve kendini önemsiz hissettiriyor.
İkiz.
- İkiz. - İkiz.
Ve...
Eğlenceli geliyor, değil mi?
Biri ötekini uyandırır...
Bu uyuyor. Tamam, uyudu. Oh be.
Bu başlıyor. "Sıçayım!" diyorsun.
Ama iki kardeşler
ve büyüdükçe birbirleriyle ilgilenirler.
- Umarım. - Sen de hobilerine dönebilirsin.
Evet, 20 yıl sonra. Senin yaşına gelince. Aynen.
Onun... Senin...
- Oğlun doğduğunda kaç yaşındaydın? - 57.
- 57. Ben 56'ydım. - Evet.
- Keşke daha erken aile kursaydım. - Evet.
Ama minik şovumla meşguldüm.
Bu konuda çok pişmanım.
Ama diyorlar ki...
Ben de yiyorum.
"Evet ama o zamanlar şimdiki kadar iyi bir baba olamazdın."
Doğru mu bilmiyorum ama hayatımı böyle yaşıyorum işte.
Sence...
Şansın olsaydı
- daha çok çocuk yapar mıydın? - Evet.
- Bu arada çocuklar doğduğundan beri... - Evet.
...hâlâ içiyor musun?
Eskisi kadar değil.
"Eskisi kadar değil." derken bir örnek ver.
Yani...
Hiçbir zaman o konuda ciddi bir sorunum olmadı.
Yıllar içinde kötü haftalarım oldu
ama genel olarak sorun olmadı.
Birkaç içkiden sonra durabilirim.
Duramayan akrabalarım vardı,
- o da bana ders oldu. - Anladım.
Şimdi...
Sadece o da değil, Amal hamileyken de öyleydim.
Aklının başında olması gerektiğini hissediyorsun.
Bence akıllıca.
- Evet. - Evet.
Ne de olsa, Tanrı aşkına...
...hayatının amacı artık sen değilsin.
- Bu... - Çok garip.
- Evet. - Şunu da söyleyeyim,
ikizlerden önce
eşimle ilgili de öyle hissediyordum.
Tereddüt etmeden
uğruna kendi hayatımı verebileceğim
biriyle tanıştığımı hissediyordum.
Benim için onun hayatı benimkinden daha değerliydi,
bu hissi hiç yaşamamıştım.
Oysaki hayatıma harika insanlar girmişti ama bu...
Beni en çok şaşırtan, ki bunu herkes bilir,
bağışlayın,
herkes bunu söylemiştir,
dokuz ay boyunca muazzam bir kaygı içindeydim.
Bazı korkulara kapılıyordum.
Bir gün...
...dışarıda mangal yapıyorduk.
Eşim evdeydi, ben mangal yapıyordum
ve hâlâ kaygı içindeydim.
Eşim altı yedi aylık hamileydi.
"Aman Tanrım." dedim.
"Ne oldu?" dedi.
"Ya bebek doğduğunda,
bebek dışarıdayken
aklımı kaçırıp onu tekmelersem?"
- Evet. - Evet.
- O kafadaydım. - Evet.
Evet. Eşim de dedi ki
"Dave, köfteleri çevir de içeri gel."
- Ama şimdi... Doğduğunda... - Doğduğunda
hepsi uçtu gitti.
Peki şey hissettin mi...
Hemen o durumda sana ihtiyaç duyulduğunu hissettin mi?
Ne hissettiğimi söyleyeyim.
İşte şimdi ilk kez
tam anlamıyla sevginin ne olduğunu anladım.
Evet.
Şunu seviyorum, bunu seviyorum,
eşimi, arkadaşlarımı, annemi seviyorum diyebilirsin
ama içinde o sevginin uyanışını hissetmek...
- Evet. - Öyle oluyor.
Evet, güzel anlattın.
- Selam Hazım, Dave. - Selam.
- Selam Haz. - Selam.
Bu sabah ne yapıyorsunuz bakalım?
Ailemizle Facetime'dan konuşuyoruz
ve mutfaklarında 50 kameraman var, ki bu...
Evet.
...sık sık olan bir şey.
George, sen ve Amal bu hikâyeyi dinlemiştiniz.
Ben ilk kez dinliyorum.
Düşünebiliyor musunuz?
David, son birkaç yıldır IŞİD'in yaptığı soykırımın kurbanı olan
birçok Yezîdî'yi temsil etme ayrıcalığına
sahip oldum. Hazım'la da öyle tanıştım.
Onunla tanıştığımda hem cesaretinden
hem inanılmaz şevkinden
hem de kaybettiği onca şeyden sonra bile
intikam değil, adalet istemesinden çok etkilenmiştim.
Gelecekten ve hayallerinden bahsetti.
Bize şöyle demişti...
George, Nick, Nina ve ben hep beraber New York'taydık.
Bir gün ABD'de okuma hayalinden bahsetti
ve hepimiz aynı şeyi düşündük,
belki ona bu konuda yardım edebiliriz.
Seninle, babanla ve Haz'la konuşurken
şunu düşünmeye başlıyorum. Benim gibi bir adam bile...
Ball State'te okudum, Muncie'nin Harvard'ıdır.
Yaşamını bu alanda örnek olmaya adamış insanlar olduğu sürece
bu durum yayılacaktır.
Haz'ın burada yaşaması, Şikago'da üniversiteye gitmesi
tek seferlik bir şey olmayacaktır, daha da büyük meyveler verecektir.
- Umarız öyle olur. - Evet.
Evet.
ANTİKACI
- Maceraya hazır mısınız? - Evet.
Irak'ta araba kullanıyor muydun?
Hayır.
Şimdiye kadar iyisin.
Önce şunu söyleyeyim, birçok konuda iyiyimdir
ama araba kullanmakta pek iyi değilim.
O kadar da önemli değil.
Arabama biniyorsanız riski göze alıyorsunuz demektir.
Nick, bana burada bir ev vermek için ne istersin?
Ayarlayabilir misin?
Bir düşüneyim.
Nina, sorun çıkarmam.
Evet, çıkarırsın. Tanrım.
- Evin bu mu? - Evet.
Yok daha neler.
- Şahane, değil mi? - Yok daha neler.
Ne mutlu sana.
İçeri girdiğinde ilk izlenimin ne oldu?
Eve girdiğim anda jaluziler açıktı,
şahane nehir manzarası görülüyordu.
Âşık oldum,
- hemen... - Hemen o anda.
- Evet.
Şahane bir ev.
Son yedi aydır her gün bu evde yaşamanın tadını çıkarıyorum.
Dışarıda oturmak çok huzur verici,
akşamları öyle yapıyorum.
Kitap okuyup nehri izliyorum.
Bu genç adam evinden binlerce kilometre uzakta.
Burası çok çekici bir yer olsa da sonuçta tek başına.
Yanında kalmak uygun olur, dedim.
Kanepede yattım.
Sonra George geldi, bir hafta kadar kaldı.
George İtalya'daki evden bahsetti, ziyarete gitmeyi düşünüyor musun?
Konusu açıldı mı?
Belki bir ara giderim.
Peki konusu açıldı mı?
Davet etti mi?
- Şey... - Beni de etmedi.
Düğüne gittin mi? Hayır, ben de gitmedim.
Düğünden haberdar mıydın?
- Vatandaş değilsin, değil mi? - Mülteci statüsündeyim.
Peki. Amerikalı olacak mısın?
İleride Amerikan vatandaşlığı almaya uygun görülürsem onur duyarım.
Ehliyet sınavından kolay.
Onu bilemeyeceğim.
Eşinle yaptıkların beni çok etkiliyor
ve bu salonda
soykırım mültecilerine yardım etmek istemeyecek biri olduğunu sanmıyorum.
Kimse bu isteğe karşı gelemez.
Ben istiyorum ama yapamıyorum.
Hele ki sizin yaptığınız seviyede.
Ben Darfur ile başladım.
CLOONEY BARIŞ ELÇİSİ
Nick Kristof yazıyordu.
Yavaş bir soykırımdı.
OBAMA'YLA DARFUR KRİZİ TOPLANTISI
Sudan hükûmeti, toprakları uğruna
birçok kişiyi öldürüyordu çünkü maalesef benzin bulmuşlardı.
New York Times'taki yazı dizisi sana büyük ilham kaynağı oldu.
- Doğru. - Başarısız New York Times.
Başarısız New York... Yani...
İlginç bir şeydi.
Hikâyeleri yazıyordu,
ve Nobel, Pulitzer falan kazanıyordu
- ama haber yayılmıyordu. - Evet.
İlk geziye babamı götürdüm.
BABASIYLA SAVAŞ BÖLGESİ GEZİSİ BELGESELİ
75 yaşında, 50 derece sıcağa.
Babam 70'lerde gazeteci olarak birçok haber yapmıştı.
Bir Liz Taylor haberi yüzünden haberlerinden biri iptal edilmişti.
Çok kızdığını hatırlıyorum.
Neyse, babamı aradım. "Baba, Liz Taylor için
seni satmışlardı ya?" dedim.
"Evet." dedi. "Gel, gidelim.
Sen gazeteci ol,
ben Liz Taylor. Haberi duyuralım."
O da kabul etti.
Oraya gittik.
İlk gezimizdi
ve başka bir şeye dönüştü... Fikir vermek açısından,
bir uydu kiraladık.
Kamera sokamadığımız alanlardaki insanları
gerçek zamanlı olarak çekiyorduk,
bu sayede,
toplu vahşetleri, gruplaşan askerleri, toplu mezarları takip edebiliyorduk.
İki yıl kadar çok başarılı olduk.
New York Times'ın ön sayfasındaydık, haberlerimiz inanılmazdı.
Ama kimse bir şey yapmıyordu.
Sonrasında bir şey yapmazsan...
Peki buna hayret etmedin mi?
Hayret ettim.
"Başka nasıl peşlerine düşerim?" diyorsun. Paralarının peşine düşerek.
Çünkü paralarını harcıyorlar,
sterlin var, avro var, dolar var.
Hepsi bizim birlikte çalıştığımız bankalara gidiyor.
Nokta. Bitti.
Biz de FBI'dan adli muhasebeciler tuttuk.
CLOONEY'NİN YENİ İFŞA GİRİŞİMİ
Güney Sudan'ın başkanı ve yardımcısı
Salva Kiir ve Riek Machar'ı takip ettik.
Takip etmekle de yetinmeyip
bir şirketin adını iki kez değiştirdiklerini
ve bir bankada, 18 milyon, 200 milyon dolarları olduğunu öğrendik.
Sonra bankalara gidip konuştuk.
"İşte kanıtlar.
Bilmiyorduk diyebilirsiniz,
biz de bilmediğinizi söyleriz.
Bence yeterince araştırmadınız ama öyle deriz.
Bize uyar. Anlaştık.
Şimdi öğrendiniz.
Yani ya Adalet Bakanlığı'yla iş birliği yaparsınız... Hazine.
Adalet değil, Hazine.
Varlıklarını dondurmamıza yardım edersiniz
ya da medyaya gidip halka sizden bahsederiz
ve sorun yaşarsınız."
Çünkü bankalar gözden düşürülebilir.
Peki bunun... Hiç tatmin ediciliği var mı?
Oradayken Kadugli kasabasına gitmeye çalışmıştık.
Çok tehlikeli bir yerdi.
İlginçtir ki birinin "Kadugli'ye gidemezsin." demesi
ciddi bir macera hissi uyandırıyor.
Gidemezsin...
Bunu her duyduğumda kenara para atsaydım köşeyi dönmüştüm.
Bir an geliyor diyorsun ki
"Gidebilirim, gideceğiz."
Araçla giderken seni çeviriyorlar,
14 yaşında bir çocuk seni arabadan indiriyor,
elinde bir AK-47 var ve sana diz çöktürüp göğsüne dayıyor.
Kuzey Sudanlı milisler oldukları için değil,
kamyonetini ve içindekileri istedikleri için.
Etrafta kimse yok.
Çoğu kez insanlar böyle öldürülüyor.
Batman'i izlemiş olmasın?
Batman'i izlemiş olsaydı beni oracıkta vururdu.
Oracıkta.
"Seni tanıyorum." derdi.
Yo, hayır.
"Batman'in zırhına meme ucu koymuştunuz."
"Yönetmeni de getir, vuracağım."
İngilizceyi nerede öğrenmiştin?
Öldürülen kuzenim vardı ya?
Askerlere tercümanlık yapan?
- Evet. - Bana okumam için
bir sözlük hediye etmişti.
Sanırım altıncı sınıftaydım.
- Dokuz on yaşlarındaydım. - Affedersin.
Daha yavaş yürüyün.
İri yarı bir adamım, başka türlü yürüyemem.
- Biz hızlanırız. - Peki.
Tanrım.
Çim biçme makinesiyle birlikte.
Ben hallederim.
Herhâlde bu bölge için genel olarak...
- ...Cumhuriyetçi demek yanlış olmaz. - Aynen öyle.
Fakat Irak'tan yeni bir evlat
getirmeniz fikrine kimse karşı çıkmamış.
Aynen öyle ve ben...
Bu süreçten geçerken
ben de bir şey öğrendim.
Bire bir ilişkilerde çok cömert bir halkımız var.
- Öyle. - Merhaba.
Selam. Biz geldik.
Teşekkürler.
CASAMIGOS TEKİLA
Yok artık.
Kendi kasabasında.
Haz, beni tanımadığını,
kim olduğumu umursamadığını biliyorum ama çok memnun oldum.
- Sağ olun. İyi ki geldiniz. - Sağ ol.
Nina.
Siz halledersiniz, değil mi?
Elbette. Ne demek.
Tabii.
Dikkatli kullan... ama olabildiğince hızlı.
Acaba yine de... Diyelim ki...
- Dairy Queen'de çalışıyorsun. - Evet.
Fena iş de değil hani.
Orada millete dibi çift kat çikolatalı külah getiren
George olsaydın da bunları yapabilir miydin?
Şimdi... şöyle bir gerçek var.
Gücüm yettiği için bunu yapabiliyorum.
Hayatını sürdürecek kadar para kazanabilmek için
iki üç işte çalışan bir sürü insan var.
Böyle bir şey yapmayı düşündüklerinde
"Yapabilsem yapardım" derler
ya da bir şekilde, kilise aracılığıyla,
ellerinden geldiği şekilde destek olurlar.
Bence insanlar temelde iyiler
ve çoğu elinden geleni yapıyor.
Gerçekten öyle. Ve bence...
Bir Katolik İrlandalı suçluluğu da
duyuyorum doğrusu, piyango bana vurmuş gibi.
Hayatım bundan farklı milyon şekilde sonuçlanabilirdi.
O yüzden şansının birazını saçmalısın.
Şunu sorayım,
belki bilmemem gerekir ama,
Clark Gable'ın evinde yaşıyorsun.
- Evet, av kulübesiymiş. - Av kulübesi mi?
Küçüktü, biraz büyüttüler.
Bu, mesleğinde yeni şeyler öğrenmeye açık olduğunu gösteriyor.
- Tabii. - Söyler misin,
30'lu, 40'lı yıllardan en sevdiğin aktör kimdi?
Sanırım genel olarak beyazperdede en beğendiğim aktör...
...40'lı ve 50'li yıllardan Spencer Tracy.
Onda hep bir...
Bize olayı yaşatırdı.
Bir mantık hissi verirdi,
- dürüstlük hissi. - Evet.
Aktör olarak bir nevi yalan söyleyerek geçinirsin,
bir role bürünürsün
ama o bunu hiç hissettirmezdi.
Yer işaretine bakardı.
Beklenmeyen Misafir'de
Spencer Tracy işaretine bakarken görülebilir.
Yerde işaret olur ya?
Katharine Hepburn'le bir sahnesi vardır,
"Onu benim kadar... Eğer sen de kızımı,
benim karımı sevdiğim kadar seviyorsan..." Müthiş bir sahnedir.
İşaretin karşısında öylece durur,
böyle bekler...
Zaten birkaç ay sonra öldü, çok yaşlıydı.
Böyle yapar, sonra da...
Böyle bakar ve böyle yürür,
sahnenin ortasında. Sonra böyle...
İşin ilginci, aktör olarak normalde yalan söylersin. Ben...
Bakmak için yalan...
İşaret olmamalıdır.
Aktör şöyle yaptığında...
"Şey, yani..." Böyle yaparsın
ve yere bakışın seni ele verir. Ben yalancıyım.
Yalan söylüyorum.
Her şey sahte.
Yani doğrudan işarete bakmak...
İşte böyle.
Işıklara da bakardı. "Bir lamba."
Güya Ay'a bakıyorken
"Joe lambayı tutuyor." der gibiydi.
Bak ne diyeceğim. Neden bana...
Kimse bana gelip de şöyle demedi,
"Tekila şirketi alalım."
Evet.
Bu konuda seninle aramızdaki fark ne?
Kimdi o?
O sadece...
Acemi şansı. Bir gazete ilanına cevap verdin.
Şöyle açıklayayım.
- O zaman Rande ve ben... - Rande?
- Rande Gerber. - Şimdi ne yapıyor?
Cindy Crawford'la evli, bir bok yapmasa da olur.
- Tanrım. - Cidden ama.
Tanrım. İki şahane çocuğu var, şimdi de milyar dolarlık tekila şirketi.
Yani sana gelip dedi ki
"Tekila yapan tanıdıklarım var..."
Meksika'da Cabo San Lucas'ta kendi yaptığımız
bitişik evlerde oturuyorduk, bunlara casamigos deniyor.
Çok iyi arkadaşız. Bir gün tekila içerken
"Evde kendi tekilamızı yapalım." dedik.
Ne kadar tekila içiyordunuz?
Evde kendi tekilamızı yapacak kadar.
Bir milyar dolarlık Dave.
Neyse, Jalisco'ya gittik, tekila yapılan yere.
İki yıl kadar farklı türleri
farklı aromaları, tarzları denedik.
Sonunda bir tane bulduk, arkadaşlarımıza Noel hediyesi yaptık.
Oraya gittiğimizde içiyorduk.
Sonra biri çıkıp
"Bunu satabilirsiniz." dedi. Biz de "Yani, olabilir." dedik.
Ve...
Böylece satmaya başladık.
Reklam falan da yapmadık.
Öylece satmaya başladı, sonra satışlar hızlandı
ve şimdi dört yıllık bir şirketiz.
Çok acayip bir şey.
El sıkışıp anlaştık,
kendi paramızı yatırdık.
Senin ailenin parçası olmayı o kadar istiyorum ki.
Evet.
Seni severim.
Hislerim karşılıklı mı bilmiyorum ama isterim ki...
Seni yürekten takdir ediyorum,
muhtemelen hiç tanışamayacağım eşini de.
Seni seviyor.
Ve... Rande'yi de.
- Evet. - Şimdi...
Belki artık daha çok
yazar, yönetmen, yapımcı olurum, dedin.
- Kesin değil, değil mi? - Evet...
Yani...
Çok iyi bir rol bulursam oynarım ama...
Başkan adayı olmayacaksın. Kimse de istemiyor çünkü...
Bir sivil vatandaşa göre
- daha az kampanya yapabilirsin. - Evet.
Oraya varınca da ne eğlenceli görünüyor, değil mi?
George, harikulade bir adamsın.
Sen de... Ben...
Gördüğüme çok sevindim.
- Ben de. - Gerçekten.
Çok etkilendim. Geldiğin için de sağ ol.
Sen sağ ol.
Sizlere de teşekkürler.
George Clooney, hanımlar beyler.
AVUSTURYA
Çocukken hep fıkralar duyardım.
Artık nedense pek sık duymuyorum.
- Öyle mi? - İki hafta önce bir tane duydum
ve anlatmaya bahane olsun diye
yakınlarda fıkra duyup duymadığını soracağım
ve bu fıkrayı anlatacağım.
Basbayağı fıkra mı?
Basbayağı, konulu fıkra.
- "Üç adam bara girmiş" tarzı mı? - Aynen, öyle.
Klasik fıkra olarak düşünüyorum.
Pek yok. Ben...
- Esprili sözleri severim. - Evet.
Sadece onları.
Pinpon topları. King Kong topları mı dedin?
- Onu bilmiyorum. - Bilmem. Esprili bir söz işte.
"Hafif yemek benim fikrimdi"yi duydun mu?
- Hayır. - Ah be.
Ya da şey diyen ayı,
"Sırf av için gelmiyorsun."
Evet, aynı fıkra olabilir.
Arkadaşım bunu geçen hafta anlattı.
- Peki. - Başı, ortası, sonu olan
- tam bir fıkra. - Anlat.
Bir şirket, çalışan arıyormuş.
Adamın biri başvurmuş.
İşe alacak kişi, "Kendinden bahset.
En güçlü üç özelliğin ne?" demiş.
"Çalışkanım.
Hep vaktinde gelirim
ve sorunları çözerim." demiş.
Adam da demiş ki "Muhteşem.
Şimdi olumsuz bir özelliğini söyle."
"Aşırı derecede dürüstümdür." demiş.
Adam da demiş ki "Bence bu hiç de..."
"Ne düşündüğünden bana ne!"
Espriyi söylemek istedin.
- Evet. - Bana bağırmak istedin.
Ama fena değil, değil mi?
Beğendim.
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya